Boulogne sur Mer, dinsdag 26 maart 1940 27-03-1940
Joodse passagier van boord gehaald
Woensdag 27 maart 1940 We vertrokken vanuit Heemstede naar Amsterdam. Ik was tweede stuurman-marconist op de Eemland. Nederland was toen nog neutraal maar de weg over de Noordzee was al behoorlijk gevaarlijk geworden door drijvende mijnen en vooral door magnetische mijnen. We waren daardoor gedwongen om alleen bij daglicht over de Noordzee te varen. Daarom vertrokken we op 28 maart om ongeveer vier uur ’s ochtends uit Amsterdam. We bleven bij IJmuiden binnen de sluizen liggen wegens storm.
Vrijdag 29 maart 1940 ’s Ochtends vroeg verlieten we IJmuiden en voeren dicht onder de Nederlandse kust. We zagen veel drijvende mijnen waarvan we de locaties draadloos aan Scheveningen Radio meldden. Diezelfde dag, tegen de avond, ankerden we voor Vlissingen. Hier bleven we weer wachten vanwege storm. Af en toe dreven er op de rede mijnen langs het schip. Eenmaal zelfs rakelings langs ons. Mijn drie brieven uit Holland heeft u nu vast wel ontvangen.
Zondag 31 maart 1940 Heel vroeg en nog in het donker, voeren we vanuit Vlissingen weer dicht onder de Hollandse en Belgische kust naar Duinkerken. Tijdens de tocht ankerden we nog een paar uur bij Oostende, wachtend op hoogwater om de Zuydkoote Pas te kunnen passeren. ’s Middags werden we voor Duinkerken gecontroleerd op smokkelwaar. Op bevel van de Franse autoriteiten moesten we onze passagier, een Duitse jood, van boord laten gaan. Zijn bagage konden we niet meer aan hem meegeven.
Dinsdag 2 april 1940 In de ochtend vertrokken we uit Duinkerken. Bij Calais werden we door een Frans patrouillevaartuig aangehouden en ’s middags bracht een gewapende trawler ons op naar de haven van Boulogne-sur-Mer. Ze dachten dat we de Duitser nog aan boord hadden. We ankerden in de buitenhavens, binnen de golfbrekers. De kapitein ging aan wal om de zaak bij de autoriteiten uit te leggen. Na veel getelefoneer met Duinkerken mochten we vertrekken. De bagage van de passagier gaven we af.
Doneer!
Amsterdam-Zuid-Amerika
s.s.”Eemland”
(vanaf bldz. 50: s.s.”Salland”)
5 Wij vertrokken 27 Maart ’40 naar Amsterdam vanuit Heemstede. Ik was 2e stuurman-marconist op de “Eemland”. Nederland was toen nog neutraal, maar de weg over de Noordzee was al vrij gevaarlijk geworden door drijvende mijnen, maar vooral door de magnetische mijnen. Het was noodzakelijk om alleen bij daglicht over de Noordzee te varen. Daarom vertrokken wij 28 Maart ’40 te ongeveer 4 uur v.m. uit A’dam maar bleven te IJmuiden liggen binnen de sluizen wegens stormweer.
29 Maart ’s ochtends vroeg vertrokken wij uit IJmuiden en hielden dicht onder de Nederlandsche kust waar wij vele drijvende mijnen zagen. [1] Dienzelfde dag tegen de avond ankerden wij voor Vlissingen. Weer bleven wij hier wachten voor storm. Af en 6 toe dreven er op de reede van Vlissingen mijnen langs het schip, op een keer dreven er zelfs twee rakelings langs het schip. Mijn drie brieven uit Holland heeft U zeker wel ontvangen.
31 Maart heel in de vroegte, het was nog donker, gingen wij uit Vlissingen weer dicht onder de Hollandsche en Belgische kust langs naar Duinkerken; op die tocht moesten wij nog eenige uren ankeren bij Ostende om op hoogwater te wachten voor het passeeren van de Zuid Coote pas. Op de namiddag van dien dag ankerden wij ter reede Duinkerken voor contrabande-controle. Op order der Fransche autoriteiten moesten wij de passagier die wij aan boord hadden, een Duitsche Jood, ontschepen. Zijn bagage konden wij niet meer kwijt.
Op 2 April v.m. vertrokken wij weer uit Duinkerken. 7 Bij Calais werden we door een Fransch patrouillevaartuig gepaaid en des n.m. bracht een gewapende trawler ons op naar Boulogne-sur-Mer. Men dacht dat de Duitscher nog aan boord was. We ankerden in de buitenhavens binnen het breakwater en de kapitein moest aan wal gaan om de zaak bij de autoriteiten uit te leggen. Na veel getelefoneer met Duinkerken mochten we verder gaan. De passagier’s bagage gaven wij aan land.
[1] Deze werden door ons draadloos aan Scheveningen-Radio gemeld.
