Voor anker in Halifax Bay

309 Dinsdag 5 Mei 1942. Vandaag een drukke dag aan boord: de lading zit er in (staal, koper, katoen, reuzel, blikken voedsel enz) en wij hebben nog 8 vliegtuigen en 12 trucks aan dek staan, die moeten allemaal goed gesjord, en de laadboomen moeten tegen de mast op vastgemaakt worden omdat er kisten op de luiken staan. Ik had dus geen gelegenheid meer om Sjoerd goede dag te zeggen, het is ook 1½ uur heen en 1½  uur terug reizen van boord naar zijn huis.

Woensdag 6 Mei 1942. Vanmiddag te 1u vertrokken wij van New York. Ik heb Sjoerd nog een afscheidsbrief geschreven, met een der wachtslui meegegeven, ze houden anders alle brieven vast die je aan boord schrijft en wilt posten, vanwege de censuur.- De reis ging weer onder de 7 bruggen door [1], langs de East River, dus weer 310 binnendoor. Ik zag het “Vrijheidsbeeld” (Statue of Liberty) nog, waar ik jaren geleden een modelletje van had meegenomen. En bij de Brooklyn-bridge zag ik dat de K.N.S.M. daar 5 pieren had.- Maar ik hoorde dat de K.N.S.M.-booten niet meer hier zullen komen, doch in New-Orleans, dat zou voor Sjoerd niet mooi zijn, pas verhuisd.

Donderdag 7 Mei 1942. Vanochtend zijn wij weer door het Cape Cod Kanaal gegaan. Wij gaan nu eerst een stuk om de Noord in de Golf van Maine, en daarna om de Oost. Het is intusschen weer guur weer geworden met veel regen.

Vrijdag 8 Mei 1942. Vandaag veel mist, het was echt guur weer, met ONOe wind. Op de hondewacht bleken wij een heel stuk om de Noord geraakt te zijn, door stroom of 311 onbekende deviatie, daar we al die tijd geen zon gezien hebben, dus geen kompasfout konden bepalen, en dat met al die ijzerlading aan boord en D.G.-kabel bij. Maar onze radio-richtingzoeker was een groote hulp, ofschoon hij voor grootere afstanden slecht peilen kon, denkelijk door de vocht, alles was kletsnat, het lekte ook in de radiohut. We peilden op de H.W. (N.W.?) het Seal Island radiobaken aan stuurboord, dus moesten om de Zuid gaan liggen. We hielden bij daglicht onder de Nova Scotia kust die goed te zien was, doch vaak verdween in mist. Na Black Rock (een lage rots, vlak van boven, die 5 voet boeven hoogwater uitsteekt; je ziet de branding er bij; het leek wel een duikboot) gingen wij recht op het Sambro-Vuurschip aan; het Sambro-Eiland was eerst te zien met zijn hooge toren, veel op een schip 312 gelijkend, het doet je aan Bugio (bij Lissabon) denken; van Sambro-vuurschip stoomden wij langs geheime boeien naar binnen, kregen de loods aan boord (de binnenloods vanaf New York hadden wij ook nog aan boord ter assistentie langs deze rotsachtige kust met mist en sneeuwstormen ’s winters) daarna het onderzoekingsvaartuig en de dokter, voeren verder langs de stad de zeearm in (het is een soort fjord en biedt een Noorsch schouwspel met zijn kleurige huisjes, kades en schepen) en ankerden te 20u in de binnenbaai [2] die geheel door hoog land en bosschen omringd is, er is hier geen black-out, je ligt hier ten anker in diep water zodat ik eerst 15 vadem ketting langzaam te water moest laten vieren alvorens het anker te laten 313 vallen in de Halifax-baai.

[1] Wij zagen nog het Zweedsche passagierschip “Drottingholm”, die met axis-diplomaten naar Lissabon gaat om ze tegen Amerikaansche diplomaten uit te leveren. De boot was gemerkt met “Diplomat” en “Sverige” (= Zweden).-
[2] In het z.g. “Bedford Basin”.